Te trasy przez środek Francji pomogą Ci uciec od hałaśliwych dróg i zgiełku centralnej części kraju, aby poczuć kulturę i historię regionu w wolnym tempie. Tutaj przemyślane spacery wąskimi uliczkami, lokalne legendy i małe dziedzińce zastępują zgiełk wielkich miast, a droga staje się ważniejsza niż sam cel.

Bourges – pierwszy krok w centrum Francji

Bourges – pierwszy krok w centrum Francji. Miasto, które w 2028 roku otrzyma status Europejskiej Stolicy Kultury, słynie z zadbanych średniowiecznych dzielnic z domami szachulcowymi. Główną atrakcją jest katedra św. Szczepana – gotyk bez transeptów, której witraże z XIII–XIV wieku oraz otaczający ogród katedralny przyciągają turystów z całego świata. W pobliżu, w pałacu Jacques’a Cœura z początku XV wieku, można zobaczyć rzadki przykład świeckiej architektury gotyckiej: fantazyjne kamienne figury, kominy i balkony z płaskorzeźbami, które zdają się opowiadać przyjazną rodzinną historię. W zasięgu spaceru znajduje się 135 hektarów ogrodów warzywnych, kanałów i strumieni, gdzie można spacerować lub wypożyczyć łódkę.

Do Bourges można dojechać koleją z Paryża w około dwie godziny: cztery bezpośrednie pociągi dziennie kosztują około 43 euro w jedną stronę; kolejne 12 pociągów z przesiadką w Orleanie oferuje podobną cenę.

Aubigny-sur-Nère – najbardziej szkockie miasto Francji

Aubigny-sur-Nère uchodzi za najbardziej szkockie miasto Francji. Tutaj wyraźnie słychać dźwięk dud, witryny zdobią kilty, a flaga Szkocji przypomina o wieloletniej przyjaźni, sięgającej wojny stuletniej, kiedy królowi Karolowi VII z pomocą przyszło około 15 tysięcy żołnierzy ze Szkocji pod wodzą sir Johna Stuarta z Darnley. W 1423 roku Aubigny-sur-Nère otrzymało ziemię w podzięce za wsparcie, a więź ze Szkocją trwa do dziś – corocznie na początku lipca odbywa się festiwal muzyki i strojów. W biurze turystycznym można wziąć mapę, zanim da się urzec urokowi wąskich, szachulcowych uliczek i XII-wiecznego kościoła św. Marcina.

Odległość od Bourges wynosi około 47 km; dojechać można samochodem, rowerem lub autobusem w około godzinę, a bilet kosztuje około 3 euro.

Argenton-sur-Creuse – miasto nad rzeką Creuse

Argenton-sur-Creuse – miasto nad rzeką Creuse, często nazywane „Wenecją Berry” ze względu na kolorowe fasady i liczne mostki nad wodą. Przez wieki sztuka krawiecka była tu przekazywana z pokolenia na pokolenie, a muzea i pracownie zachowują ducha rzemiosła: w muzeum krawiectwa i męskiej elegancji można zobaczyć ciekawe i rzadkie egzemplarze odzieży i akcesoriów. W pobliżu znajduje się Gargilesse – jedna z najpiękniejszych wsi Francji (Plus Beaux Villages de France), gdzie mieszkali i tworzyli George Sand i jej rodzina; stąd w pół godziny można dojechać do Nohant, gdzie znajduje się jej główny dom.

Argenton leży 96 km od Bourges; bilety kolejowe z przesiadką zaczynają się od 27 euro w jedną stronę, natomiast do Gargilesse i Nohant niezbędny będzie samochód.

Aubusson – miasto gobelinów nad brzegiem Creuse

W drodze do francuskiej stolicy gobelinów trafisz do Aubusson, zabytkowego miasta gobelinów nad brzegiem Creuse. 100 km na południowy wschód od Argenton-sur-Creuse można zahaczyć o Fresselines i odwiedzić Espace Monet Rollinot, gdzie ekspozycje poświęcone są pracom artystów inspirowanych wiejską okolicą George Sand. Niedaleko znajduje się Crazannes z arboretum Sédelle i zamkiem na skale, co nadało regionowi przydomek Dolina Artystów. Aubusson uważane jest za jedną ze światowych stolic sztuki gobelinowej – działają tu muzea i sklepy, a 50 km na północ leży Boussac, gdzie z Sand związana jest historia sześciu gobelinów z epoki renesansu. To właśnie tu zaczyna się kolekcja Damy z Jednorożcem, wystawiona w Cluny; zamek w Boussac należy do Bernadette Blondeau, która prowadzi posiadłość wraz z ogrodnikiem i przewodnikiem. Do Aubusson najwygodniej dojechać samochodem – około półtorej godziny z Bourges, podczas gdy transport publiczny może zająć do sześciu godzin.

Montluçon – muzyczny duch regionu

Montluçon zachowuje szczególny, muzyczny duch regionu i szczyci się muzeum MuPop, w którym zgromadzono największą we Francji kolekcję instrumentów muzycznych od XVIII wieku po czasy nowsze. Miasto leży na zakolu rzeki Cher; w centrum można zobaczyć rzadkie szachulcowe domy, a w stronę starego zamku – twierdzy książąt Bourbon – prowadzi spokojny spacer. W muzeum muzyki dostępny jest audiobook w języku angielskim, który przybliża niuanse eksponatów i brzmienie instrumentów.

Do Montluçon można dojechać pociągiem w około 1 godzinę 25 minut: osiem połączeń dziennie, z czego pięć bezpośrednich, pozostałe z przesiadką; odległość od Bourges wynosi około 100 km.

Moulins – miasto kostiumu i sceny

Moulins – miasto kostiumu i sceny. Tutaj, na wschodnim brzegu Loary, mieści się Narodowe Centrum Kostiumu Scenicznego CNCS w dzielnicy Villar, gdzie dawniej znajdowały się koszary z końca XVIII wieku. W zbiorach CNCS zgromadzono dziesiątki tysięcy kostiumów z Opery Paryskiej i teatru Comédie-Française; można tu zobaczyć dwie stałe wystawy oraz czasowe ekspozycje zmieniające się co roku. W historycznym centrum Moulins wznoszą się cztery XIX-wieczne wieże, a w pobliżu słychać dźwięk mechanicznych dzwonów i kurantów Jacquemarta.

Z Bourges do Moulins to około 100 km; pociągi kursują codziennie – siedem połączeń, z czego cztery bezpośrednie.

Bourg-en-Bresse – królewski klasztor Brou i gotyk

Bourg-en-Bresse słynie ze swojego okazałego Królewskiego Klasztoru Brou – płomienistego gotyku z początku XVI wieku, wzniesionego ku pamięci Filberta Pięknego, księcia Sabaudii, oraz jako upamiętnienie jego wdowy Małgorzaty Austriackiej. Historia Filberta nie skończyła się na nim – Małgorzata stała się protektorką klasztoru i mauzoleum; ukończenie budowy nastąpiło po latach, po jej śmierci – w 1532 roku kościół zyskał swój niepowtarzalny wygląd. W regionie zachowały się unikalne alabastrowe fragmenty i kamienne krużganki, a obok znajduje się stara apteka szpitalna, która działała przez niemal 250 lat – jest udostępniona do zwiedzania w soboty.

Do Bourg-en-Bresse najwygodniej dojechać samochodem – około 273 km od Bourges; pociągiem można dotrzeć przez Lyon z przesiadką, ale podróż zajmie ponad sześć godzin i jest droższa.

Pamiętaj, że na drogach wiejskich ryzyko zdarzeń drogowych jest wyższe – planuj trasę i przestrzegaj zasad ruchu drogowego. W poważnych przypadkach zawsze należy zwrócić się do odpowiedniego specjalisty.

To nie jest zwykły przewodnik po piasku i wodzie, ale mapa możliwości: od cichych zatoczek dla spokojnego wypoczynku z rodziną, przez miejsca dla nudystów, aż po lokalizacje do snorkelingu, gdzie można uciec od zgiełku i cieszyć się przyrodą Balearów. Ten przegląd pomaga odpowiedzieć na pytanie, jak wybrać plażę odpowiednią do nastroju i pory roku, ponieważ na Ibizie ponad 200 kilometrów wybrzeża pozwala schować się przed tłumem nawet w szczycie lata, a okresy przejściowe – maj–czerwiec oraz wrzesień–październik – pozostają ciepłe i sprzyjające odkrywaniu przyrodniczych skarbów, zwłaszcza na terenie wpisanym na listę UNESCO. Poniżej zebrano kluczowe lokalizacje, które pomogą ułożyć indywidualną trasę: od miejsc rodzinnych, przez plaże dla miłośników imprez, nudystów i snorkelingu, po ukryte zatoczki, gdzie można poczuć się na własnej fali.

Ses Salines i Es Cavallet

Ses Salines i Es Cavallet łączą naturalne piękno z wieczornym klimatem. Park Ses Salines ciągnie się od południowego wschodu Ibizy aż do Formentery i obejmuje dwie plaże, ukryte w sosnowych zagajnikach obok solnisk i wydm, gdzie podwodna trawa Neptuna dodaje im szczególnego uroku. Platja de Ses Salines słynie z jedwabistego piasku i żywego wieczornego życia w balearskim stylu – na brzegu można trafić na kultowe bary, jak Sa Trinxa. Es Cavallet z kolei uchodzi za główną plażę LGBTQ+ na wyspie; w szczycie sezonu parkowanie staje się problemem, dlatego lepiej przyjechać wcześniej lub skorzystać z autobusu 11/11B. Miłośnicy historii powinni dojść do wieży strażniczej Ses Portes z XVIII wieku na południowo-wschodnim krańcu Ibizy i zobaczyć zabytek tamtej epoki.

Cala Mastella

Cala Mastella – cicha zatoczka z gratką dla smakoszy. Na północny wschód od San Carlos znajduje się niewielka, spokojna zatoczka, gdzie zielone sosny, miękkie, nefrytowe fale i prosty kiosk tworzą swobodną atmosferę. W zatoce wyróżnia się jeden z najpopularniejszych na wyspie chiringuitos – El Bigotes, gdzie można zamówić rybne ragout z warzywami i świeżą rybę z grilla po sycącym obiedzie w sklepie rybnym.

Talamanca

Talamanca – najlepszy wybór dla rodzin. Ta plaża na północny wschód od miasta Ibiza słynie ze spokoju: płycizna, promenada, złocisty piasek i różnorodność restauracji – od prostych owoców morza w Fish Shack po ultra-glamour dania w Nobu Ibiza Bay. To jedno z najbardziej dostępnych miejsc na wyspie – są tu ścieżki przystosowane dla wózków inwalidzkich, amfibijne krzesła i inne udogodnienia. Nieco na zachód leży ukryta perełka S’Estanyol, gdzie miejscowi kąpią się z pomostu i wypoczywają w Cala Bonita.

El Portitxol, Cala d’Aubarca i Port de Ses Caletes

Północne wybrzeże Ibizy kryje najbardziej odosobnione zatoczki: Es Portitxol to jedna z nielicznych dzikich zatok wyspy, położona 5 km na północny zachód od Sant Miquel; po krótkim spacerze trafiasz pod strome skały do spokojnej laguny. W pobliżu Cala d’Aubarca – podkowiasta zatoka o szerokości około 3 km, dostępna pieszo w około 20 minut – w nagrodę za ciszę i zapierające widoki. Port de Ses Caletes na północnym wschodzie, otoczony skałami, również oferuje spokojny wypoczynek plażowy. Nie zapomnij zabrać wody i jedzenia na piknik oraz wygodnego obuwia do chodzenia.

Platja de Benirrás

Platja de Benirrás – wypoczynek z dala od cywilizacji. Bohaterska i odosobniona atmosfera panuje w sosnowej dolinie na północnym wybrzeżu. Niedzielne zachody słońca odbywają się tu przy dźwiękach bębnów bongo i ogniskach, a w pobliżu znajduje się wysepka Cap Bernat z leżakami i trzema restauracjami – to prawdziwy komfort dla długiego, beztroskiego wypoczynku.

Aigües Blanques

Aigües Blanques – nudyści zakątek w słońcu. Ta dzika plaża u podnóża skał niedaleko Sant Carles na północnym wschodzie Ibizy słynie z oficjalnej strefy nudystowskiej i możliwości podziwiania wschodu słońca nad Morzem Śródziemnym. Można tu wziąć kąpiele błotne, zanurzyć się w turkusowych wodach i spróbować bocadillo, a w cichszej części plaży odpocząć w chiringuito. Plaża przyciąga miłośników wolności i świeżego powietrza.

Portinatx

Portinatx – kierunek dla samodzielnej przygody. Główny kurort północnej Ibizy otoczony jest pięknymi plażami: można nurkować wprost ze stromych skał Punta Galera, gdzie zachody słońca wyglądają magicznie i panuje lekka, nudystowska atmosfera. Ścieżka wzdłuż linii brzegowej prowadzi z Portinatx do latarni morskiej, która osiąga 52 metry wysokości, a na końcu drogi czeka taras nad wodą w Los Enamorados. Można też wybrać Cala d’en Serra na wschód od Portinatx lub bardziej spokojną Cala Xuclar z widokiem na czystą wodę i przytulną kawiarnię; w pobliżu Cala Xarraca – idealne miejsce do snorkelingu i kąpieli w odosobnionym półksiężycu.

Plaże Formentery

Plaże Formentery – jednodniowa wycieczka do raju. Formentera – mniejsza i mniej zabudowana sąsiadka Ibizy – słynie z jednych z najwytworniejszych plaż Balearów. Caló des Mort wokół parku przyrody Ses Salines to prawdziwy klejnot, a wokół półwyspu Trucador – Cala Saona i Platja de Migjorn z strefami dla nudystów – są równie przepiękne. Na Formenterę można dopłynąć promem w trzydzieści minut z Ibizy, a wielu turystów zostaje tu na dłużej, aby cieszyć się czystą wodą i białym piaskiem.

Pou des Lleó

Pou des Lleó – sekretne miejsca do snorkelingu. To ciąg skalistych zatoczek, rzadko obleganych przez tłumy – widać tu drewniane chaty rybackie, sosnowe gaje i fantazyjne formacje skalne. Po pływaniu można wejść na wieżę strażniczą Torre d’en Valís z XVIII wieku i poczuć spokój w pobliżu targu Las Dalias, który znajduje się niedaleko.

Cala d’Hort

Cala d’Hort – pieśń o zachodzie słońca. Rezerwat na południowym zachodzie wyspy kusi złocistym piaskiem i falami, które zmieniają odcienie od lazurowego po kobaltowy. W restauracjach Es Boldadó i nad samym brzegiem można spróbować klasycznych dań kuchni ibizyjskiej, a następnie zobaczyć niezapomniany zachód słońca. W tym rejonie warto też zwrócić uwagę na sąsiednią Cala Carbó, popularną do kąpieli i snorkelingu.

Cala Gració i Cala Gracióeta

Cala Gració i Cala Gracióeta – miejsce ucieczki od klubowego zgiełku. Te dwie plaże to idealne oazy dla rodzin i tych, którzy szukają spokojniejszych warunków w porównaniu z hałaśliwym zgiełkiem Sant Antoni. Biały piasek ginie w lazurowej wodzie pomiędzy przylądkami, a zatoczki cieszą czystym morzem i przytulnymi kawiarniami. Czysta woda, sosnowe przylądki i spokój szczególnie dobrze sprawdzają się poza sezonem.

Platges de Comte i Cala Bassa

Platges de Comte i Cala Bassa – zachody słońca na zachodnim wybrzeżu. Plaże Comte słyną z oślepiających zachodów słońca i turkusowych mielizn, a w pobliżu Sunset Ashram i ekologiczny Chiringuito Cala Escondida dodają bohaterowskiego klimatu wieczorowi. Na wschód Cala Bassa zachwyca śnieżnobiałą mieszanką piaskowo-żwirową, sosnowymi lasami i aktywnym nocnym życiem na plaży. Łatwo dojść do obu lokalizacji, jednak w sezonie letnim często są zatłoczone ze względu na wygodne połączenie łodziami z Sant Antoni.

Platja d’en Bossa

Platja d’en Bossa – miejsce dla pełnego zanurzenia w nocnym życiu. Jeśli chcesz poczuć glamour i energię ibizyjskiej nocy, główny pas plażowy Platja d’en Bossa o długości około 3 km będzie doskonałym wyborem. W dzień gra tu relaksująca muzyka nad falami i stoją otwarte, balijskie leżaki, a nocą rozbrzmiewają sceny przy Ushuaïa, Hï Ibiza i innych klubach. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się Dalt Vila, w pobliżu znajdują się Beachhouse i inne lokale, tworzące atmosferę święta przez cały dzień.

Cala Salada i Cala Saladeta

Cala Salada i Cala Saladeta – idealne miejsca poza sezonem. Plaża Cala Salada w północnej części Sant Antoni zachwyca dziewiczym pięknem: ocean o karaibskiej zieleni wpływa na biały piasek pod sosnami. Można tu przejść obok starych chat rybackich i dotrzeć do Cala Saladeta – 100-metrowej, perłowobiałej plaży z turkusową wodą. Poza szczytem sezonu jest tu mniej ludzi, a podróż staje się spokojniejsza.

Es Torrent

Es Torrent – ukryta perełka południa. Aby dostać się do tej zatoczki na południu Ibizy, trzeba przejść przez sosnowe lasy i pagórkowate doliny do brzegu. Znajduje się tu kilka leżaków i żwirowe dno, a turkusowe fale tworzą idealne warunki do snorkelingu. Najlepsza kuchnia morska serwowana jest w restauracji Es Torrent, gdzie podają arroz i inne dania lokalnej kuchni.

Sa Caleta

Sa Caleta – historia i panorama. 10 km na południowy zachód od Ibizy odkrywają się czerwonobrązowe skały i ukryte piaszczysto-żwirowe plaże z płycizną i przejrzystą wodą. Można tu zobaczyć ruiny pierwszej na wyspie osady kartagińskiej, założonej w VIII wieku p.n.e., położone na szczycie skały. Restauracja pod skałą oferuje tradycyjne dania i wspaniałe widoki na wybrzeże, gdzie historia spotyka się z przyrodniczym pięknem.

Ten przegląd udowadnia, że Ibiza to nie tylko kluby i imprezy, ale także szeroki wachlarz plaż na każdy gust: od odosobnionych zatoczek, przez plażowe karaoke na świeżym powietrzu, od miejsc rodzinnych, przez strefy nudystowskie, aż po najlepsze punkty do snorkelingu. Każda plaża ma swój własny charakter i zachęca do powrotów, aby odkryć nowe oblicza Balearów i zobaczyć kolory wybrzeża o różnych porach roku.

Te trasy rozwiązują jednocześnie dwa zadania czytelnika: zobaczyć zapierające dech w piersiach krajobrazy i wybrać wygodną, wciągającą podróż, którą można dostosować do pory roku i nastroju. Pociąg pozwala cieszyć się chwilą w wagonie, rozmową z współpasażerami i widokiem za oknem, a niekiedy – także zgłębić kulturę kraju poprzez spacery po górskich wioskach i wiaduktach Starego Kontynentu.

Dziesięć najbardziej imponujących szlaków kolejowych Europy

Centovalli Express (Locarno – Domodossola)

52 kilometry przez 83 mosty i 34 tunele; czas podróży – około dwóch godzin. Pociąg kursuje kilka razy dziennie, a pierwsza klasa daje nieco więcej przestrzeni za niewielką dopłatą. Jesienią trasa jest szczególnie piękna: lasy i góry malują się złotem. Bilety można kupić w automatach na dworcu lub online.

Linia Swansea – Shrewsbury

194 kilometry w około cztery godziny, ukazująca różnorodne krajobrazy – od brzegów rzek w Południowej Walii po odludne lasy i średniowieczne miasta Anglii. Bezpośrednie pociągi ze Swansea łączą trasę z Cardiff i Londynem; dalej można dojechać do Aberystwyth, Manchesteru i Birmingham – planuj trasę przez krajowe strony rezerwacyjne.

Bohińska Kolej (Nova Gorica – Jesenice)

89 kilometrów, około dwóch godzin. Trasa odsłania widok na kościół i zamek na tle błękitnego jeziora Bled oraz doliny Soczy; niektóre kursy rozpoczynają się w Sežanie, skąd można kontynuować podróż do Triestu. Bilety kupuje się po przyjeździe; specjalny parowóz może wymagać osobnej rezerwacji, ale wcześniejsze rezerwowanie nie jest obowiązkowe.

Le Petit Train Jaune (Mały Żółty Pociąg)

Od 1910 roku kursuje przez górskie płaskowyże Pirenejów między Villefranche-de-Conflent a Latour-de-Carol. Jego jaskrawożółte wagony przemierzają pagórkowate lasy i zębate góry, docierając do najwyżej położonej stacji we Francji. Pociąg to raczej górska przygoda niż zwykły środek transportu: latem kursuje 5–8 razy dziennie, zimą rozkład jest ograniczony. Bilety online – to popularny wybór.

Settle–Carlisle (Północna Anglia)

117 kilometrów w około 1,5 godziny. Widoki na wiadukt Ribblehead i doliny Yorkshire oraz Północnych Pennin. Linia obsługiwana jest zarówno przez pociągi historyczne (turystyczne), jak i regularne – wybór należy do Ciebie. Do ośmiu odjazdów dziennie w obie strony; lepiej rezerwować online – szczyt obciążenia przypada na weekendy i wakacje, ale piękno trasy jest warte tego wysiłku.

Kolej Belgrad – Bar

476 kilometrów przez Serbię i Czarnogórę, około dwunastu godzin podróży. Widoki rozciągają się na Góry Dynarskie: kaniony, mosty palowe nad wąwozami i jezioro tektoniczne. Nad wiaduktem Mali Rijek – panoramy o wysokości 198 metrów i długości 499 metrów. Pociągi „Tara” kursują w ciągu dnia latem, nocne „Lovćen” – przez cały rok; bilety oddzielnie od biletu generalnego, rozkład – na stronie Serbskich Kolei.

Brennerbahn – Przełęcz Brenner

563 kilometry w około 6,5 godziny. Przełęcz na wysokości 1371 metrów daje widoki na winnice i miasta wzdłuż trasy. Szlak pozwala zobaczyć trzy kraje w jeden dzień; optymalny czas podróży – od maja do października.

Bergensbanen (Linia Bergen)

Linia między Oslo a Bergen: około 490 kilometrów i około sześciu godzin. Widoki na kaniony, fiordy i góry są imponujące przez cały rok; bilety lepiej rezerwować z wyprzedzeniem.

Kyle of Lochalsh Line (Inverness – Kyle of Lochalsh)

135 kilometrów, około 2 godziny 40 minut. Trasa prowadzi przez zadymione doliny i szczyty Fionn Bheinn; uwielbiana przez koneserów za płynny bieg i dostęp na wyspę Skye bez zbędnych przesiadek. Obsługiwana przez ScotRail; dalszą podróż można kontynuować promem do Mallaig, a stamtąd wzdłuż zachodniego wybrzeża.

Bernina Express

156 kilometrów, około 4 godziny 30 minut, z Chur do Tirano w kantonie Gryzonia. Wśród największych wrażeń – błękitne jezioro Lago Bianco na wysokości 2253 metrów koło Ospizio Bernina; trasa łączy doliny Szwajcarii i włoskie miasta i znajduje się na listach najlepszych szlaków na świecie.

Te trasy łączą nie tylko transport, ale także bogactwo kulturowe krajów. Wybieraj punkt widzenia i porę roku, planuj z wyprzedzeniem i łącz podróż z pieszymi wędrówkami po wsiach i szlakach lokalnych atrakcji.