Te pomysły pomogą nie tylko zobaczyć miejskie skarby, ale i przeżyć w Madrycie tak, jak żyją jego mieszkańcy: zanurzyć się w sztukę i architekturę poza Prado, spróbować lokalnych dań i wejść w nieformalną atmosferę shoppingu, znaleźć ulubione przez mieszkańców miejsca odpoczynku i poczuć tempo miasta podczas długich obiadów i hałaśliwego nocnego życia.

Sztuka i architektura poza Prado

W sercu miasta, za słynnym muzeum Prado, otwierają się inne horyzonty sztuki. W bazylice San Francisco el Grande w La Latina przechowywana jest imponująca kolekcja dzieł hiszpańskich mistrzów, w tym płótna Goi. Szczególną uwagę przyciąga Święty Bernardyn ze Sieny, głoszący kazanie Alfonsowi V Aragońskiemu, a kopułę kaplicy San Antonio de la Florida zdobią freski Goi — właśnie tam, według przekazu, spoczęły jego szczątki, przeniesione tu w 1919 roku. Ten sektor stolicy jest jeszcze bliżej życia mieszkańców, a aby zobaczyć, jak atmosfera starego Madrytu splata się ze współczesnością, warto zajrzeć do Muzeum Sorolli — domu‑muzeum słynnego walenckiego malarza. Zachowano tu oryginalne meble, kolekcję ceramiki i ogród andaluzyjski; jaskrawo pomalowane ściany przekazują ducha i wpływ francuskich impresjonistów oraz samego autora. Poza tym Muzeum Lázaro Galdiano w kamiennej rezydencji z początku XX wieku przechowuje prywatną kolekcję około 13 000 dzieł, z których ćwierć eksponowana jest na stałe. Można tu zobaczyć prace Goi i El Bosco i spojrzeć na europejskie malarstwo przez pryzmat pasji miejscowych kolekcjonerów.

Bazylika San Francisco el Grande (La Latina) — kolekcje hiszpańskich mistrzów i freski Goi; atmosfera starego Madrytu w połączeniu ze współczesnymi tropami miasta.
Muzeum Sorolli — dom‑muzeum artysty z oryginalnymi meblami, ceramiką i ogrodem, odzwierciedlający wpływ francuskiego impresjonizmu i hiszpańskiego malarstwa.
Muzeum Lázaro Galdiano — prywatna kolekcja około 13 000 prac; część eksponowana na stałe, tu widoczne Goya i El Greco przez pryzmat kolekcjonerskiej pasji.

Teatr i muzyka: kulisy sceny i teatr jako styl życia

Jeśli pociągnąć nić ku kulisom sceny, turystom otwierają się i inne drogi w świat teatru i muzyki. Według wersji z 2021 roku Teatro Real uważany jest za jeden z wiodących domów operowych świata; według danych Turismo Madrid można zamówić audioprzewodniki po angielsku i hiszpańsku, które prowadzą po salach, loży królewskiej i technicznych zakątkach. Dla najbardziej ciekawych dostępne są warianty premium: wycieczki za kulisy z przemieszczaniem platform i dekoracji, montażem i ustawianiem konstrukcji scenicznych, próbami, kostiumami i pracą personelu technicznego, a także wizyta w pracowniach artystyczno‑technicznych i warsztatach renowacyjnych. To spojrzenie za kulisy pozwala zobaczyć, jak rodzi się grandioso przedstawienie i jak praca mieszkańców zamienia sztukę w żywe działanie.

Gastronomia: od przestrzeni industrialnych do gwiazdek

Gastronomia miasta opowiada historię kwartałów i ich charakterów, łącząc przestrzenie industrialne z wykwintnymi restauracjami. Sala de Despiece w Chamberí — nie tylko bar tapas: jego design zamienia lady w scenę, gdzie dania podaje się prosto przy stołach, tworząc efekt kulinarnego performansu. La Tasquería, nagrodzona gwiazdką Michelin, prezentuje kreatywne podejście do produktu, wykorzystując wszystkie części tuszy. El Invernadero otrzymało zieloną gwiazdkę Michelin za ekologiczną kuchnię, gdzie warzywa są głównymi bohaterami, a Coque kontynuuje temat zrównoważonego rozwoju i gospodarki cyrkularnej. Gastronomia Madrytu to całe doświadczenie kulturowe, splecione z atmosferą modnych kwartałów i twórczych przestrzeni.

Rynki, moda i art‑design: niezależna scena Madrytu

Poza klasycznymi rynkami Chamberí można poznać miejscową scenę kulinarną przez mniej zauważalne, ale bardzo autentyczne miejsca. Rynek San Antón — trzypiętrowy budynek z ladami mięsnych delikatesów, win i serów, owoców morza i różnorodnością tapas; taras na dachu staje się idealnym miejscem na wieczorne spotkania pod otwartym niebem. Rynek Vallehermoso zachowuje atmosferę dzielnicy mieszkaniowej i proponuje różnorodność dań i produktów; jego czerwonoceglany budynek — prawdziwa prowincjonalna oaza w centrum stolicy, dokąd mieszkańcy przychodzą po świeży produkt i rozmowę z sąsiadami.

Las Salesas — dzielnica niezależnej mody i art‑designu: butiki, pracownie i ceramika ręczna.
La Oficial Pottery — połączenie tradycji ceramiki i współczesnego designu.
Casona — odzież i kawa w swobodnej atmosferze do rozmów i inspiracji.
Las Letras — księgarnie i atelier; Mercado de las Ranas — targ uliczny z miejscowym designem, ceramiką i grafikami na madryckie motywy.

Ten kwartał — małe kulturowe laboratorium, gdzie idee rodzą się na oczach mieszkańców.

Historia i architektura: ukryte zakątki i spokój świątyń

Historia nie zawsze wymaga zwiedzania świątyń i muzeów: w Madrycie można znaleźć zakątki z bogatą historią kulturową za prostymi murami. Klasztory Las Descalzas Reales (XVI wiek) przechowują obrazy Caravaggia, Rubensa i Tycjana, święte relikwie, gobeliny i rzeźby. Obok — klasztor królewski La Encarnación, klasztor augustianek z XVII wieku, który funkcjonuje jako muzeum sztuki religijnej i darów królewskich. Te miejsca pozwalają poczuć, jak historia splata się ze współczesnymi wyobrażeniami o ochronie dziedzictwa kulturowego.

Park i wypoczynek na łonie natury

Dla tych, którzy szukają naturalnego piękna i spokoju w mieście, warto udać się do Casa de Campo — największego publicznego parku Madrytu. Można tu zająć się kolarstwem, bieganiem i kajakingiem; latem — popływać w dużym publicznym basenie. Obok znajduje się Campo del Moro z ogrodami i widokiem na pawie — miejsce wieczornych koncertów i obiadów na tarasach, gdzie miejski rytm staje się naturalnym wypoczynkiem.

Dachy: nowe kadry nad miejskimi dachami

Aby zobaczyć miasto z innej wysokości, madryckie dachy proponują unikalne kadry. Wiele hoteli wzdłuż Gran Vía ma stylowe tarasy z panoramami; The Roof at Picalagartos na dziewiątym piętrze NH Collection Gran Vía łączy klasyczną hiszpańską kuchnię z widokami na miasto. W pięciogwiazdkowym Montera goście znajdą otwarty bar El Cielo de Montera pod nocnym niebem. Ale najwyższym punktem miasta uważany jest RIU 360 Rooftop Bar na 27. piętrze RIU Plaza España — widok 360 stopni i szklana ścieżka na wysokości około 117 metrów stały się już kultowym miejscem na zdjęcia i spacery.

Jak poruszać się po Madrycie

Miasto dobrze nadaje się do przemieszczania się bez samochodu dzięki rozwiniętemu systemowi metra, obszernej sieci autobusowej i licznym wypożyczalniom rowerów elektrycznych. Metro — jedna z największych sieci Europy: 12 linii, trzy linie tramwajowe i ponad 300 stacji. Pociągi jeżdżą od 6:00 do 1:30 w nocy; w godzinach szczytu przyjeżdżają co dwie minuty, po północy — około co 15 minut. EMT Madrid obsługuje ponad 200 tras autobusowych od 6:00 do 23:30, a dla miłośników nocnego życia istnieje 27 tras nocnych pod nazwą „Búhos” (trasy nocne oznaczane literą N), odjeżdżających z placu Cibeles po 23:30. Taka infrastruktura zamienia przemieszczanie się w elastyczny rytm dnia — od wczesnego rana do późnego wieczora.

Najlepszy czas na wizytę

Odpowiedni czas nie istnieje: wiosną i jesienią pogoda sprzyja spacerom, a sierpień — okres urlopu mieszkańców, gdy miasto nabiera spokoju i puste ulice pozwalają poczuć prawdziwą autentyczność. Jeśli nie boisz się upału, tworzy to unikalną atmosferę — miasto brzmi po swojemu, a słoneczne dni w połączeniu ze spokojną, gęstą miejską atmosferą pozwalają poczuć Madryt bliżej korzeni.

Podsumowanie: jaki jest prawdziwy Madryt?

Madryt oferuje połączenie klasztorów królewskich i pracowni pędzla Goi i Velázqueza, ukrytych w nieoczekiwanych miejscach, współczesnych gastronomicznych wyrafinowań i dachów z panoramicznymi widokami, które na długo pozostają w pamięci. To miasto potrafi łączyć bogactwo dziedzictwa historycznego i żywy współczesny rytm, oferując każdemu podróżnemu drogę do własnego Madrytu — tego, który żyje tu i teraz, a nie tylko w przewodnikach.

Pierwszy w Afryce pociąg dużych prędkości Al‑Boraq jest w stanie rozwijać prędkość do 320 km/h (199 mil/h) i utrzymywać czas podróży między Tangerem, Rabatem i Casablanką w granicach nieco ponad dwóch godzin. Już teraz dyskutuje się o jego dalszym rozwoju: do 2030 roku planowane jest przedłużenie linii, aby połączyć Fez i Marrakesz przyspieszonym odcinkiem, a pod egidą przygotowań do mistrzostw świata w piłce nożnej FIFA możliwe są nowe odcinki trasy. W takim kontekście podróż Al‑Boraqiem zamienia się w kompaktowe okno, które pozwala w jednym krótkim tourze poczuć charakter i atmosferę trzech miast na marokańskim północnym zachodzie i rozszerzyć horyzonty tras po północnej Afryce.

Podróż zaczyna się w Tangerze

To portowe miasto z białymi domami rozciągniętymi na wzgórzach uważane jest za jedno z najstarszych w Maroku. Przez wieki splatały się tu historie rzymska, portugalska i angielska, a od 1923 do 1956 roku Tanger istniał jako strefa międzynarodowa, przyciągając ludzi twórczych i poszukiwaczy przygód swoją wolną atmosferą. W ostatnich latach miasto aktywnie rozwija nabrzeże, pojawiają się stylowe hotele i odnawia się miejska infrastruktura. W medynie Tangeru, która zachowała średniowieczne mury i fortece, można powłóczyć się między cienistymi uliczkami, zajść do kasby — jednej z najstarszych części fortecy — i krokiem wyjść ku Bab el‑Bahr, skąd otwierają się widoki na Cieśninę Gibraltarską. Warto tu wypić filiżankę mięty i poczuć miejscowy rytm, a w kawiarni dzielnicy Petit Socco nacieszyć się widokiem na miasto i jego życie. Tanger nie ogranicza się do architektury i historii; w mieście działają placówki kulturalne i muzea, gdzie można poznać amerykańską misję dyplomatyczną i galerie sztuki współczesnej. Miłośnicy literatury znajdą przytulne księgozbiory i niezależne galerie, a gastronomiczne toury reprezentują kawiarnie Tingis i Baba, gdzie pachnie kawą i niespokojną historią miasta. Dla poznania miejscowej kuchni można wybrać dania w Le Saveur de Poisson z połowem dnia lub spróbować nowoczesnych wariantów w El Morocco Club, gdzie splatają się francuskie i marokańskie akcenty. Tanger jawi się jako miasto kontrastów, gdzie przeszłość harmonijnie sąsiaduje z teraźniejszością, i już teraz staje się punktem startowym dla podróży wzdłuż wybrzeża.

Dalej trasa prowadzi do Rabatu

Miasto z bogatym dziedzictwem i imponującymi rozwiązaniami architektonicznymi. Kasba Udayas z XII wieku, wzniesiona na skale nad rzeką Bou Regreg i nad oceanem, nadaje ton spacerom po krętych białych uliczkach i ogrodowych dziedzińcach. Można tu zobaczyć ogrody andaluzyjskie i muzeum sztuki jubilerskiej, a obok znajdują się znaczące monumenty — mauzoleum Mohammeda V z mozaiką zellige i pozłacanym sufitem, a także Wieża Hasana, prowadząca do minaretów jako punkt orientacyjny. Dziś Wieża Hasana — 44‑metrowy symbol i punkt orientacyjny prowadzący do minaretów, wokół niej — historyczne kwartały i nowoczesne dzielnice miasta. Wśród nowatorskich projektów wyróżnia się falowo ułożony Teatr Królewski w Rabacie, stworzony przez Zahę Hadid, dziś uważany za jedną z największych afrykańskich przestrzeni sztuk performatywnych. Nad miastem wznosi się wieża Mohammeda VI, osiągająca 250 metrów i służąca jako zauważalny punkt horyzontu. W Chellah można poczuć warstwy historii — żyli tu Fenicjanie i Rzymianie, a później na ruinach wzniesiono nekropolię, której przewodzili miejscowi władcy. W otoczeniu historycznych fortec i nowoczesnych dzielnic Rabat demonstruje dynamikę, gdzie edukacja i kultura idą ramię w ramię z miejskim życiem. W nowoczesną paletę miasta wchodzą imponujące pałace i muzea, wśród których muzeum sztuki współczesnej imienia Mohammeda VI, a także festiwalowa sztuka uliczna w Jidar i jaskrawe freski na miejskich murach. Dla smakoszy znajdą się tu godne miejsca, by spróbować miejscowej kuchni: Dar Zaki w medynie przedstawia tradycyjne marokańskie dania, a restauracje Marea i Sufra proponują owoce morza w połączeniu ze współczesnymi podejściami kulinarnymi i świeżymi składnikami. Rabat jawi się jako miasto łączące bogate dziedzictwo ze współczesnością i staje się ważnym punktem na trasie po wybrzeżu Maroka.

Casablanca

Casablanca — największa i najbardziej nowoczesna metropolia kraju, dynamiczny węzeł handlu i kreatywności. Wizytówką miasta pozostaje meczet Hasana II, którego 210‑metrowy minaret stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych sylwetek regionu i miejscem otwartym dla niemuzułmanów w ramach wycieczek poza godzinami modlitw. Architektura Casablanki odzwierciedla epokę art déco i modernizmu — na placu Mohammeda V i wokół kompleksu rządowego można zobaczyć symetryczne fasady, wykwintne detale i poczucie, że miasto budowano na ideach wielkiego rozkwitu. Koniecznie warto zajrzeć do starych willi, gdzie znajduje się Muzeum Pamięci Casablanki, a także do westybulu Fundacji Abderrahmana Slawiego, gdzie prezentowane są marokańskie sztuki dekoracyjno‑użytkowe. Piękne fasady i place miasta opowiadają o próbach zachowania dziedzictwa architektonicznego i dają wyobrażenie o bogactwie warstwy historycznej. Dla niespiesznego spaceru i shoppingu otwarte są dzielnica Habous i nowa medyna, a potem można zajrzeć do cukierni Pâtisserie Bennis Habous i wybrać słodki przysmak do kawy. Jeśli chodzi o gastronomię na wybrzeżu Corniche, lubiany jest Le Cabestan z widokiem na zachód słońca i menu opartym na śródziemnomorskich smakach, a dla kuchni marokańskiej w duchu art déco — Le Jasmine w hotelu Le Doge. Dla tych, którzy lubią świeże pomysły, Table 3 w Ain Diab łączy marokańskie składniki i francuskie techniki, a japońskie nuty w menu dodaje szef Faisal Bettioui. Organic Kitchen na początku dnia proponuje zdrowe śniadanie i kawę, a wieczorem można tu spróbować koktajli na dachu jednego ze współczesnych barów. Casablanca — miasto, które trzyma kurs na nowoczesność, nie zapominając przy tym o korzeniach i bogatej kulturze wybrzeża.

Ten trójkąt

Ten trójkąt Tangeru, Rabatu i Casablanki w ramach projektu Al‑Boraq staje się nie tylko nową szybką trasą, ale i tym sposobem przemieszczania się, który pozwala w krótkim czasie poczuć charakter północno‑zachodniego Maroka. W ramach planów na 2030 rok mowa o przedłużeniu linii do Fezu i Marrakeszu przyspieszonym odcinkiem, co jeszcze bardziej skróci drogę między północą a południem kraju i stworzy podstawę dla przyszłych tras po zachodniej Afryce. Ponadto przygotowania do mistrzostw świata FIFA popychają do badania nowych odcinków trasy i rozwoju infrastruktury transportowej w regionie, aby zapewnić szybkie i bezpieczne przemieszczanie się zarówno gości turnieju, jak i miejscowych. W tym kontekście podróż Al‑Boraqiem zamienia się w całe doświadczenie: od białych dachów Tangeru po widoki na ocean z tarasów Rabatu i zachody słońca nad Casablanką — miastami, które są zapisane na trasie prędkości przyszłości.

Praktyczne wskazówki

Jak kupić bilet na pociąg w tym kontekście pozostaje ważnym praktycznym momentem dla podróżnych. Oficjalna strona i aplikacja mobilna ONCF, narodowego operatora marokańskich kolei, czasem przyjmują płatności nie wszystkich kart międzynarodowych, dlatego nierzadko rezerwacja online wymaga karty wydanej w Maroku. Bilety można nabyć bezpośrednio na dworcu za gotówkę lub kartą, a także przez zewnętrzne platformy rezerwacyjne, na przykład 12Go. Przy planowaniu podróży po tej trasie warto z góry sprawdzić dostępność biletów i warianty płatności, aby w dniu odjazdu nie zostać bez miejsca w pociągu, szczególnie w okresach zwiększonego popytu, związanych z dużymi wydarzeniami lub okresami świątecznymi.

Jak prawidłowo wejść do kompleksu, co i ile płacić, jak zorganizowane są strefy według płci, jakie zasady etykiety przestrzegać i jakie zabiegi zdrowotne są dostępne w najpopularniejszych łaźniach Korei Południowej. Dowiesz się, czym różni się zwykła łaźnia od sauny i jakie formaty noclegu spotyka się wewnątrz kompleksu, aby wybrać idealny wariant na wypoczynek z przyjaciółmi, romantyczne spotkania lub rodzinny dzień.

Ile kosztuje wizyta i co wziąć na wejście

Wejście zwykle waha się od 7000 do 20 000 wonów. Najkorzystniejsze warianty spotyka się w małych dzielnicowych jjimjilbangach, ale w bardziej prestiżowych miejscach cena za wejście może być wyższa i towarzyszyć jej dodatkowe serwisy — restauracje, odkryte baseny, salony fryzjerskie, salony manicure i karaoke. Taryfy dzienne i wieczorne różnią się, a wieczorna wizyta często kosztuje drożej. Po przybyciu przechodzisz do szafek na obuwie, płacisz wejście przy recepcji i otrzymujesz nowy klucz do szatni wraz z ręcznikiem i parą piżam. W nowoczesnych łaźniach często stosuje się elektroniczne klucze lub bransoletki, które służą też do płatności za dodatkowe usługi. W niektórych lokalizacjach stoją automaty — można zapłacić za wejście i odebrać klucz lub bransoletkę bez kontaktu z personelem. Numer twojej karty dostępu odpowiada szafce, gdzie przechowujesz odzież i rzeczy osobiste. Odwiedzającym wskażą kierunek do szatni według płci: mężczyźni — nam, kobiety — yeo.

Strefy, etykieta i bezpieczne poruszanie się po salach

Strefy najczęściej są podzielone według płci, choć w niektórych miejscach dostępne są wspólne sauny. Przed wejściem do strefy łaźni zdejmuje się odzież i bierze ze sobą tylko mały ręcznik i niezbędne przybory toaletowe. Ręcznik noszony na głowie pomaga zachować suchość rąk i ciała, nie należy go zanurzać w wodzie — jeśli zmoknie, zwykle wydaje się nowy przy drzwiach szatni. Szatnie w większości łaźni są podzielone według płci i wyposażone w oznaczenia, aby nie pomylić kierunków. Ogólnie plan pierwszej wizyty jest prosty: umyć się, pochodzić po strefach, by się wypocić, potem znów się umyć i usiąść do odpoczynku. Szatnie i ogrody urządzone są tak, aby nowicjuszom było jasne, gdzie jest jaka strefa i aby zachowany był komfort innych gości.

Nagość, wymiana płynów i kolejność zabiegów

W większości jjimjilbangów są osobne pomieszczenia dla mężczyzn i kobiet, a sauny — wspólne przestrzenie. Wielu odwiedzających woli zaczynać od mycia i przechodzenia po strefach, a potem kończyć wizytę ponownym myciem i odpoczynkiem. Jeśli chodzi o nagość, miejscowi uważają to za normę; gościom zwykle można poruszać się z ręcznikiem, ale najczęściej jego mały rozmiar nie zapewnia dyskrecji, dlatego warto korzystać z zapewnianej piżamy lub przykrywać się ręcznikiem w razie potrzeby. Ważne jest, by nie zanurzać ręcznika w wodzie, a jeśli zmoknie, wziąć świeży — najczęściej czeka przy drzwiach szatni.

Jaki żar czeka w łaźniach i jak prawidłowo przeplatać zabiegi wodne

Temperatury wody wahają się od 38 do 45°C, zimne kąpiele utrzymują się około 15°C. Koreańczycy często przeplatają gorące zabiegi wodne, przechodząc do zimnej wody. Większość basenów znajduje się wewnątrz pomieszczeń, ale spotyka się i odkryte warianty. Nowicjuszom rozsądnie jest ograniczyć się do 20 minut w wodzie i pamiętać o wystarczającym nawodnieniu. Przydatne jest też nie podnosić głowy nad wodę podczas pobytu w łaźni, aby nie dopuszczać do gwałtownych skoków ciśnienia.

Zabiegi zdrowotne i dodatkowe usługi

Szczególnie popularny jest peeling — mieszkańcy aktywnie pielęgnują skórę, wcierać ją można za pomocą ręczników i rękawic, a w jjimjilbangach spotyka się profesjonalne scruby, zwane seshin. W kąciku nierzadko pracują adjummy — pracownice, które wykonują ręczny scrub mocnymi ruchami; taka usługa kosztuje zwykle około 20 000 wonów. Bardziej intensywny masaż na bazie olejków może kosztować około 60 000 wonów.

Sauny jako osobne doświadczenie

Tradycyjna koreańska sauna hanjeungmok to kamienny lub gliniany piec, który nagrzewa się do 50–90°C. Tutaj goście leżą na konopnych matach lub płytkach i stopniowo rozgrzewają ciało. Po 15–20 minutach zaczyna się aktywne pocenie, dlatego ważne jest, by nie zasnąć i nie dopuścić do odwodnienia — czasem proponuje się też kubek zimnego słodkiego sikhye, fermentowanego napoju ryżowego. W niektórych miejscach można zamówić jajka gotowane na parze prosto w saunie.

Czy można przenocować w jjimjilbangu

Wiele kompleksów działa całodobowo i oferuje niedrogi nocleg. Za niewielką dopłatę do wejścia można zostać na noc: proste pokoje — przestronna sala z cienkimi plastikowymi materacami i półprzezroczystymi poduszkami; w bardziej luksusowych odpowiednikach spotyka się nisze kapsułowe na dwóch poziomach, czasem — osobne pomieszczenia dla kobiet i osób chrapiących. W miejscach o wyższym poziomie serwisu zwykle są odkryte baseny, jacuzzi i strefy gier. Typ noclegu może obejmować wspólne strefy mieszane, ale nie można w nich przebywać nago — koniecznie załóż zapewnianą piżamę. Niektóre jjimjilbangi przewidują odkryte baseny i strefy rozrywki, co pozwala zostać w łaźni i na noc.

Jak zakończyć wizytę

Zwracasz klucz od szafki pracownikowi na recepcji, płacisz możliwe wydatki i odbierasz z powrotem klucz do obuwia, aby założyć buty i wyjść. Większość jjimjilbangów działa całodobowo, i po pierwszej wizycie wielu wraca ponownie.

Najlepsze jjimjilbangi Korei Południowej

W Iczhonie znajduje się Termeden — kryte i odkryte baseny dopełniają tu tradycyjnej łaźni. W Seulu w dzielnicy Insadong można znaleźć spa i saunę z przyjazną atmosferą dla obcokrajowców. W Gojangu na terenie centrum handlowo‑rozrywkowego Aqua Field prezentowane są luksusowe warunki. Na wyspie Czedżu, w miejscowości Andeok‑myeon, znany jest Sanbangsan: woda wyróżnia się wysoką jakością i źródłami węglanowymi, głębokość do 600 metrów, podnosząca wodę niemal na 2000 stóp. W Seulu jest też Supsok Hanbang Land, otoczony zielenią doliny Ansan. W Pusan centrum spa Spa Land Centum City, część ogromnego centrum handlowego, może pochwalić się 18 źródłami termalnymi i 13 tematycznymi saunami. Wreszcie Cimer w Yeongjongdo — luksusowy kompleks związany z kurortem kasynowym Paradise City, który łączy styl i nowoczesne usługi w jednym miejscu.