Podróżniczka i dziennikarka Lucy Shrimpton uwielbia łączyć morze z pieszymi wędrówkami i przeszła już wiele odcinków Angielskiej Ścieżki Przybrzeżnej. Według jej obserwacji, obecny projekt to nie tylko długi szlak, ale cały bilet do przeszłości. Oficjalnie otwarta w marcu 2026 roku, ścieżka o długości 2700 mil stała się światowym liderem pod względem długości: to najdłuższy chroniony szlak przybrzeżny na planecie. Długość jest tu znakiem niewiarygodnej różnorodności tras, krajobrazów i punktów kulturowych wzdłuż wybrzeża, a Anglia wygrywa właśnie różnorodnością: od rzymskich ruin i śladów epoki normańskiej po historie lądowań z czasów Normandii. Wzdłuż wybrzeża skoncentrowane są skarby kultury: światowej sławy galerie w Liverpoolu, St Ives i Margate, a pod gołym niebem – dzieła Anthony'ego Gormleya: na piasku Crosby, gdzie 100 naturalnej wielkości rzeźb mężczyzn patrzy na ocean i statki na horyzoncie. Nie brakuje też teatru: Minack Theatre w Porthcurno – pomnik brytyjskiej sceny, wykuty w skale, skąd krótką, trzymilową pętlą można dojść do Skały Logana i Trin. Łączenie takich miejsc z plażami i lokalną kuchnią zamienia spacer w pełnowartościową podróż, która wpływa na nastrój i inspiruje do nowych tras.

Długość ścieżki imienia Karola III i infrastruktura

Długość Ścieżki imienia Karola III wynosi 2700 mil i biegnie wzdłuż wybrzeża przez osiem regionów, połączonych w osiem dużych odcinków, z których każdy podzielony jest na podobszary i połączenia. Daje to unikalną możliwość zobaczenia nie tylko samej trasy, ale także pobliskich pasów przybrzeżnych, a także dostosowania się do zmian pogody i erozji dzięki przemyślanej infrastrukturze i środkom ochrony przyrody, wdrożonym przez Natural England. Ważną zaletą projektu jest możliwość planowania i nawigacji: na ziemi ustawiono znaki drogowe, dostępna jest interaktywna mapa i narzędzie do planowania trasy, obejmujące terminy i opcje przejść przez różne odcinki. Dla miłośników orientacji według czasu i odległości przewidziano trasy w różnych formatach – liniowe i pętowe – a także opcje dla osób z niepełnosprawnościami.

Walia zmierza ku własnej legendzie wybrzeża

Walia zmierza ku własnej legendzie wybrzeża. Tutaj ścieżka jest mniej monolityczna pod względem długości, ale bogata w wrażenia: jej długość to około 870 mil, otwarta jeszcze w 2012 roku, i przez lata stała się symbolem dzikiego piękna, piaszczystych wydm i masywnych krajobrazów przybrzeżnych. Choć szlak jest krótszy od angielskiego sąsiada, to właśnie w Walii skoncentrowana jest ogromna różnorodność kulturowa i językowa, która łączy historię wydobycia rudy, pejzaże regionu i dziedzictwo językowe – od języka walijskiego po anglojęzyczne wioski. Ścieżka przebiega przez osiem regionów, dwa parki narodowe i cztery obszary wyjątkowego piękna przyrodniczego, co daje podróżnikowi poczucie odwiedzenia kilku światów podczas jednej retropodróży. Według niezależnej autorki podróżniczej Rachel Ifans, Walia to nie tylko wybrzeże: to język, mit i romantyka wplecione w piasek i skały. Wzdłuż szlaku słychać historie lokalnych gawędziarzy i brzmienie języka walijskiego, a zachowane zabytki i architektura przypominają o duchu starej Walii i poezji. Krajobrazy łączą się tutaj z lokalnymi wioskami, legendarnymi zamkami i celtyckimi łodziami związanymi z wielorybnictwem i rybołówstwem, tworząc niepowtarzalną atmosferę.

Literatura i język – towarzysze ścieżki

Literatura i język to nieodłączni towarzysze ścieżki. W Walii podróżnik wsłuchuje się w głosy lokalnych gawędziarzy i konteksty językowe, przechodząc od dialektu południowowalijskiego do północnego. Spacery po Cardiffie i jego okolicach odkrywają pamiątkowe miejsca i muzea dziedzictwa językowo-kulturowego, gdzie język staje się nie tylko środkiem komunikacji, ale tematem podróży. Wśród przykładów są słynne lokalizacje literackie i stare ulice miast, gdzie duch starej Walii i poezja Dylana Thomasa śledzone są na każdym kroku. Szlak daje możliwość zetknięcia się z delfinami, fokami i ławicami ryb w delcie, a lokalne twierdze i zamki przypominają o przeszłości epok wielorybnictwa i rybackich historii.

Ulubiony odcinek i praktyczne szczegóły

Dla autora tej notatki szczególnie zapamiętywalnym pozostaje odcinek na południu Anglii i możliwość cieszenia się ciszą wybrzeża. Jako osobisty wybór wyróżnia on ścieżkę od Llangrannog do New Quay w regionie Ceredigion: podejście na skałę otwiera panoramiczne widoki na wyspę Innis Lochtyn i trawiaste krajobrazy półwyspu, następnie ścieżka łagodnie opada na plaże Cwmtydu, zatokę przemytników i pamiątkowe miejsca wypoczynku. Dalej trasa wiedzie przez dolinę Cwm Soden, twierdzę z epoki żelaza Castell Bach i Pen y Badel, skąd widać straż przybrzeżną i można zobaczyć ptaki morskie oraz delfiny. Finałem trasy jest New Quay – nadmorskie miasteczko z promenadą i piaszczystymi plażami, które poetom i pisarzom, takim jak Dylan Thomas, kojarzy się ze źródłem inspiracji. Warto może odbyć pętlową wędrówkę o długości około 6,5 mili od Aldeburgh do Thorpeness: żwirowe ścieżki prowadzą do jeziora do pływania łódkami i do wiatraka.

Podział tras i wygoda poruszania się

Długość całej Ścieżki Walii wynosi około 870 mil, a całkowity czas wędrówki to 2–3 miesiące. Szlak podzielony jest na osiem regionów, z których każdy obejmuje odcinki o długości około 12–15 mil. Noclegi wzdłuż trasy można planować za pośrednictwem stron regionalnych i serwisu Visit Wales. Dla wygody dostępna jest interaktywna mapa, pozwalająca wybrać opcje zakwaterowania, trasy pętlowe i liniowe, a także trasy dostępności dla osób z niepełnosprawnościami. Dodatkowe zasoby obejmują mapy do pobrania, rozkłady pływów, a także wycieczkę z kodem QR z historycznymi notatkami wzdłuż wybrzeża.

Z czym porównać trasy

Jeśli brytyjskie wybrzeże to teatr pod gołym niebem, wybór między Ścieżką Angielską a Ścieżką Walijską zależy od tego, czego szuka podróżnik. Ścieżka Angielska oferuje nie tylko długi dystans, ale także ciągłe połączenie naturalnych krajobrazów, zabytków historycznych i sztuki współczesnej: od dzieł Anthony'ego Gormleya na piasku w Crosby po Teatr Minack i związek linii brzegowej z czasami rzymskimi i Normanami. Ścieżka Walijska natomiast kładzie nacisk na dziedzictwo kulturowe i językowe oraz na dramatyczną przyrodę: północne skały Eryri, rozległe piaszczyste plaże i bogaty kulturowy krajobraz dolin i portów. W każdym wariancie wybrzeże Wielkiej Brytanii staje się nie tylko trasą, ale oknem na historię, geografię i kulturę kraju, a także przykładem tego, jak wybrzeże adaptuje się do zmian klimatu i erozji.

Gdzie zacząć i co zabrać ze sobą

Do planowania wędrówki warto zajrzeć na stronę National Trail: dostępne są tam gotowe trasy, filtry według formatu i poziomu trudności, kalkulator odległości i pliki do pobrania. Interaktywna mapa i sekcja „Stwórz swoją trasę” pomogą dobrać odcinki do twoich celów i możliwości. W Walii wygodniej zaczynać na południu, w regionie Ceredigion, gdzie łatwo znaleźć opcje zakwaterowania – od hoteli po lokalne zajazdy (Inns); w Anglii zaś łatwiej zacząć od odcinków, które odkrywają wartość kulturową i artystyczną: Crosby, Liverpool i Porthcurno.

Podsumowanie

Ta historia opowiada o wyborze między dwoma legendarnymi przybrzeżnymi szlakami Wielkiej Brytanii: Anglią z jej długą drogą i bogactwem historycznych warstw oraz sztuki współczesnej, a Walią z jej językowym i przyrodniczym kolorytem, gdzie każdy kilometr przesiąknięty jest legendami i duchem wybrzeża. Oba szlaki oferują nie tylko piesze wędrówki, ale podróże w głąb kultury, natury i czasu, a każdy z nich jest godny uwagi, jeśli szukasz trasy, która nie pozostanie bez śladu w pamięci.

Czarnogóra jest zaskakująco kompaktowa pod względem wielkości, ale hojna w przyrodnicze i kulturowe skarby. Poniżej przedstawiamy wskazówki, które pomogą wybrać odpowiedni czas, budżet i trasę, aby zobaczyć wybrzeże, góry i historyczne miasta bez pośpiechu i w komfortowych warunkach.

Najlepszy czas na podróż i klimat

Czarnogóra ma otwarte okno przez cały rok: można tu złapać słoneczny sezon na Adriatyku i cieszyć się łagodną pogodą wiosną i jesienią. Najlepszy czas na podróż to późna wiosna lub początek lata (maj-czerwiec) oraz jesień (wrzesień-październik): słonecznie, ceny noclegów niższe, turystów mniej, atmosfera spokojniejsza. Lipiec i sierpień to najgorętsze miesiące (około 30°C), wybrzeże jest szczególnie zatłoczone. Listopad przynosi opady. Miłośnicy pieszych wędrówek powinni pamiętać, że sezon górski trwa od połowy czerwca do początku października: przyjeżdżając wcześniej, można trafić na śnieg na przełęczach, a przyjeżdżając później – znaleźć się w samym środku pierwszych zimowych opadów śniegu.

Ile czasu warto spędzić w Czarnogórze

Doświadczenie podpowiada, że tydzień na wybrzeżu pozwala zobaczyć główne miasta i zatoki wzdłuż linii brzegowej, ale znacznie ciekawiej jest spędzić dwa tygodnie, aby połączyć wybrzeże z parkami narodowymi w głębi lądu. Dodaj do tego kilkudniową wędrówkę – a otrzymasz spokojną, bogatą w atrakcje trasę. Czarnogóra jest mała, więc przemieszczanie się między punktami może być szybkie; ceni się tu jednak niespieszne podróżowanie, które daje bardziej autentyczne i wartościowe doświadczenie.

Jak wygodnie dojechać i poruszać się po kraju

Główne lotnisko Czarnogóry znajduje się zaledwie 11 km od centrum Podgoricy. Między lotniskiem a głównym dworcem autobusowym w mieście kursują autobusy, ale w przeszłości połączenie bywało przerywane. Taksówka na dworzec autobusowy kosztuje zwykle około 15 euro; Welcome Pickups oferuje usługi za około 20 euro. Alternatywą dla osób szukających minimalnych kosztów jest lokalny pociąg – zajmuje około 7 minut pieszo i kosztuje 1,20 euro. Z dworca w Podgoricy można wsiąść w pociąg do Baru i wysiąść na stacji Aerodrom; dworzec znajduje się nieco ponad 1 km od terminala lotniska. Oprócz Podgoricy, w Czarnogórze jest lotnisko w Tivacie na wybrzeżu, a między portem Bar a Włochami działa połączenie promowe. Kraj graniczy z Chorwacją, Bośnią i Hercegowiną, Serbią i Albanią, więc można tu dojechać samochodem lub rowerem z sąsiednich krajów. W Czarnogórze łatwo poruszać się komunikacją publiczną: dworzec autobusowy w Podgoricy obsługuje trasy do Kotoru, Budvy, Žabljaka i Plavu, a wzdłuż wybrzeża kursuje wiele mikrobusów.

Główne miejsca i trasy

Najlepsze miejsca do odwiedzenia zasłużenie kojarzą się z dwiema godzinami na wyciągnięcie ręki: Kotor – starożytne miasto otoczone murami i atmosferą wąskich uliczek. Stare Miasto w Kotorze oferuje przytulne kawiarnie, spacery po murach obronnych i podejście do Kościoła Matki Boskiej od Zdrowia, skąd roztacza się zapierający dech w piersiach widok na zatokę. Wyspy w pobliżu Perastu – Matki Boskiej na Skale i Świętego Jerzego: pierwsza – sztuczna z kościołem, druga – naturalna z klasztorem; można do nich dopłynąć łodzią. Dolina Jeziora Szkoderskiego – największa woda na Bałkanach, gdzie góry, trzciny i bogaty świat ptaków tworzą unikalny ekosystem. Tu cenione są rejsy łodzią po jeziorze i degustacje lokalnych ryb, a w pobliżu rośnie region Crmnica z jednymi z najlepszych win Czarnogóry. Nie warto pomijać Durmitoru – parku narodowego z wieloma szlakami, skalistymi szczytami, jeziorami i kanionami, a wokół niego Kanion Tary – jedno z najlepszych miejsc na rafting. W pobliżu Žabljaka znajduje się Czarne Jezioro, a w okolicy – Kurevac z oszałamiającymi widokami na głębię kanionu Tary; dla zaawansowanych tras dostępne są Bobotov Kuk i Škrčko Jezero. Szczególne miejsce zajmuje Ostrog – najsłynniejszy klasztor Czarnogóry, wbudowany w skałę i funkcjonujący jako czynna świątynia. Do dolnego klasztoru można dojść 3 km pieszo; pielgrzymi często idą boso. Wzdłuż wybrzeża warto zwrócić uwagę na Zatokę Kotorską – jej dwa skrzydła i wąski kanał oddzielający ją od otwartego morza, a także Vrmac – grzbiet, z którego roztaczają się wspaniałe widoki na zatokę. Nie zapomnij zajrzeć do Starego Baru – ruin starego miasta, położonych u podnóża Rumiji, kilka kilometrów od portu Bar – tutaj można połączyć malownicze widoki z pyszną lokalną kuchnią.

Trasy i szlaki

• Transgraniczny Szlak Szczytów Bałkanów w Prokletije

• Durmitor i Kanion Tary

• Komovi przy granicy z Albanią

• Rumija dla widoków na Jezioro Szkoderskie i Adriatyk

Koszt i budżet

Czarnogóra oferuje rozsądną politykę cenową w porównaniu z sąsiednią Chorwacją. Karty są akceptowane powszechnie, ale w kawiarniach i na targowiskach często potrzebna jest gotówka. Poniżej przykładowe orientacyjne ceny dla dwóch osób:

• Pokój w Podgoricy – średnio od 80 euro za noc za pokój dwuosobowy

• Łóżko w pokoju wieloosobowym w Kotorze – około 27 euro

• Ryba w restauracji – około 12 euro

• Asortyment dań z grilla dla dwóch osób – około 26 euro

• Pizza – około 8,40 euro

• Dodatek (garnirunek) – 2 euro, lokalne piwo – 2,50 euro, espresso – 1 euro

• Bilety autobusowe: Podgorica – Kotor około 8 euro, Kotor – Tivat około 3 euro

• Taksówka z lotniska w Podgoricy na dworzec autobusowy – około 15 euro

Pamiętaj, że popyt na usługi rośnie, dlatego planuj budżet z wyprzedzeniem i miej zapas gotówki na lokalnych targowiskach i w kawiarniach.

Czarnogóra oferuje unikalne połączenie dostępności, przyrody i kultury – idealne miejsce na przygody i niespieszny wypoczynek. To kraj, w którym można doświadczyć intensywnego morza i chłodu gór podczas jednego urlopu, nie przeciążając harmonogramu i nie przepłacając stale.

Dlaczego warto wybrać Dużą Kolejową Wycieczkę po Szwajcarii? Ta trasa rozwiązuje kilka problemów naraz: pozwala podróżować po kraju wygodnie i ekologicznie, zobaczyć w jednej wycieczce góry, jeziora i zabytkowe miasta oraz nie tracić czasu na organizowanie przesiadek i przejazdów. Duża Kolejowa Wycieczka oferuje równomierne rozłożenie przejazdów pociągami różnych klas oraz szeroką sieć tras, aby każdego dnia tworzyć nowy krajobraz z kamienia, wody i zieleni.

Start wycieczki: Szafuza i wodospad Renu

Start zaplanowany jest na północy kraju, w Szafuzie (Schaffhausen) , gdzie pierwsze wrażenie zapewnia wodospad Renu – wspaniałe widowisko naturalne na granicy z Niemcami. Miasto słynie nie tylko z wodospadu: stare centrum z wykuszami i twierdza Munot z XVII wieku, otoczona winnicami, nadają klimat okolicy. Już kilka minut drogi do linii Renu można trafić do Neuhausen am Rheinfall, skąd roztaczają się imponujące widoki na największy wodospad w Europie, a szlaki wyprowadzają na punkty widokowe nad skalnymi ścianami.

Zurych i Lucerna: kultura, jezioro i panoramy

Dalej podróż przenosi turystów po szwajcarskim niebie: krajobrazy zmieniają się z zadziwiającą płynnością, a granice między miastami rozpuszczają się w ruchu. Zurych to finansowe i kulturalne centrum kraju, gdzie brzeg jeziora łączy się z Alpami. Stare Miasto wygląda jak labirynt wąskich uliczek, świątyń i muzeów, a nowoczesne studia i galerie sąsiadują z przytulnymi kawiarniami i piekarniami. Można tu odwiedzić Muzeum Krajowe lub Muzeum Sztuki, aby zobaczyć ewolucję życia codziennego i światowe kolekcje. Latem strefa przybrzeżna jeziora ożywa dzięki spacerom i rozrywkom na świeżym powietrzu. W podróży dostępne są obie klasy obsługi – ekonomiczna i podwyższonego komfortu – a do panoramicznych wagonów Glacier Express i Bernina Express wymagana jest osobna rezerwacja. Obserwować krajobrazy można również w pociągach z panoramicznymi oknami, a także wybierać postoje według rozkładu, aby nie przegapić najważniejszych atrakcji.

Dalej – Lucerna, miasto nad brzegiem jeziora z widokiem na szczyty. Stare miasto na brzegu, most Kapellbrücke i kwitnące place nadają charakter pobytowi. Można tu zagłębić się w lokalnych muzeach z kolekcjami muzyki klasycznej i sztuki. Przy dobrej pogodzie roztacza się widok ze szczytu Rigi-Kulm, a spacer wzdłuż lazurowego jeziora jest szczególnie przyjemny o świcie. Niedaleko znajduje się Tellskapelle – kaplica z legendami o Wilhelmie Tellu, która wskazuje trasę dla miłośników historii. W Lucernie znajdziesz scenę gastronomiczną na każdy gust: od eleganckich kawiarni nad jeziorem po przytulne miejsca z lokalną kuchnią i nowoczesnymi wariacjami na temat klasyki.

Brienz: jezioro, domki szwajcarskie i muzealna atmosfera

Dalej trasa przenosi do Brienz, gdzie otwiera się inny horyzont: turkusowe jezioro, szwajcarskie domki (châlet) i atmosfera muzeów rzeźby w drewnie. W Brienz można wybrać trasę Brienz Rothorn Bahn – retro-kolejką na szczyt na 2350 metrów, skąd roztaczają się panoramiczne widoki na jezioro i otaczające szczyty. Alpejski nastrój dopełniają spacery wzdłuż linii brzegowej i przejazdy do wodospadu Giessbachfälle, a także trasy piesze do górnych dolin. W lokalnych restauracjach Steinbock i Bramisegg można spróbować dań odzwierciedlających lokalnego ducha. Noc można zorganizować w cichym zakątku nad jeziorem w B&B Brienz lub w Grand Hotel Giessbach na brzegu jeziora, skąd roztacza się widok na stary las i wodospad.

Montreux i francuska część Szwajcarii: winnice i zamki

Następnie trasa wiedzie na zachód do Montreux przez Golden Pass Express – podróż przez winnice, zamki i wzgórza Szwajcarii Francuskiej, dzieląca wycieczkę na dwa etapy między Jeziorem Genewskim a górami. W Montreux, mieście Belle Époque, przejdź się wzdłuż nabrzeża z palmami i ciesz się widokami od Jeziora Genewskiego po ośnieżone szczyty Alp Francuskich. Bywali tu pisarze i poeci, a festiwal jazzowy, obchodzący w 2026 roku 60-lecie, stał się sceną dla gwiazd. Drugiego dnia warto odwiedzić zamek Chillon i degustować lokalne wina w okolicach Lavaux, u podnóża winnic. Widoki z pociągu w przejściu na zachód robią wrażenie: koleje zębate wznoszą się na wysokość około 2042 metrów, otwierając widok na Eiger i Mont Blanc, a bilety na takie odcinki często można kupić ze zniżką dzięki Swiss Travel Pass. W Montreux znajdziesz romantyczny hotel Le Contretemps lub wnętrze Maison Décotterda, gdzie kuchnia z wpływami francuskimi podkreśla charakter miasta.

Wspaniały punkt trasy: Zermatt i Matterhorn

Wspaniałym punktem trasy jest Zermatt, miejsce, gdzie Matterhorn świeci na horyzoncie. Przejazd trasą Matterhorn-Gotthard kończy się przepięknym widokiem na szczyt i dolinę lodowcową, gdzie można spacerować szlakami i słyszeć dzwoneczki nad łąkami. Zermatt oferuje wjazd do rejonu lodowcowego Matterhorn na wysokość 3883 metrów; latem odbywają się zjazdy narciarskie po lodowcu Teodul. Poranek warto rozpocząć na Gornergrat – kolejce linowej na szczyt, aby zobaczyć odbicia Matterhornu w jeziorze o świcie. Wstęp jest dostępny ze zniżką dzięki Swiss Travel Pass, a Muzeum Matterhornu stanie się ważną częścią poznawania alpejskiego dziedzictwa. W kawiarniach i restauracjach można spróbować specjałów kuchni alpejskiej, a taras z widokiem na szczyt będzie idealnym zakończeniem dnia.

St. Moritz i finałowy akcent wycieczki

Finałowym aktem wycieczki jest St. Moritz, kurort z fiordowymi jeziorami i górskimi krajobrazami. Można tu wybrać trasy na północ przez Berninę lub skierować się w stronę dolin Tirańskich, ale zakończenie wycieczki logicznie jest zrobić pociągiem Glacier Express: przejeżdża on przez przełęcze i lodowce, przez 91 tuneli i 291 mostów, a panoramy turkusowych jezior i kwitnących łąk pozostają w pamięci. W St. Moritz można zatrzymać się w luksusowych hotelach Chesa Spuondas lub Badrutt’s Palace. Glacier Express, działający przez cały rok, z wyjątkiem mniej więcej od połowy października do początku grudnia, oferuje unikalne widoki na wiadukty i przełęcze, zwłaszcza przez Landwasser i Oberalp.

Praktyczne wskazówki dotyczące organizacji podróży

Planuj podróż z Swiss Travel Pass na 15 dni za 499 franków szwajcarskich – zapewnia on nieograniczony dostęp do pociągów, statków i autobusów w ramach trasy. Dzieci do 16 lat podróżują bezpłatnie z kartą Swiss Family Card. Bilety na wagony panoramiczne Glacier Express i Bernina Express rezerwuje się oddzielnie przez stronę SBB (Kolei Szwajcarskich) ; warto pobrać mobilną aplikację przewoźnika, aby nie przegapić żadnej atrakcji. W pociągach zazwyczaj jest bufet lub wagon restauracyjny; wybór klasy – pierwszej lub drugiej – zależy od budżetu i preferencji. Aby nie przegapić odpowiedniego momentu, warto wcześniej zaplanować postoje i zarezerwować noclegi w popularnych miastach nad brzegami jezior.

Idea wycieczki i końcowa myśl

Idea wycieczki jest prosta: każdej nocy zatrzymywać się w nowym mieście lub hotelu nad brzegiem jeziora, a każdego dnia odkrywać nowy zakątek kraju. W każdym mieście znajdzie się własna historia, własna kuchnia i własna atmosfera – od modernistycznych kawiarni Zurychu po zielone winnice Montreux i lodowcowe szczyty Zermattu. Ta wycieczka to nie tylko przejażdżka: to podróż przez bogactwo krajobrazów, kultury i historii Szwajcarii, którą trudno powtórzyć podczas krótkiego urlopu.

Unikalne postoje i cechy trasy

Poszczególne postoje oferują unikalne możliwości wypoczynku: trasy winiarskie wokół Montreux, podziemne muzea rzeźby w Brienz i retro-kolejki linowe do Giessbachfälle – to wszystko dodaje atmosfery epoki wielkich kolei. Wybieraj noc nad jeziorem lub na szczycie dla odmiany nastroju i krajobrazu, aby odczuwać Szwajcarię na wskroś każdego dnia.

Jeśli chcesz, mogę jeszcze dostosować stopień wyróżnienia (np. użyć samego kursywy albo innego znacznika) lub przełożyć tekst bardziej dosłownie/swobodnie.