Ta kulinarna wycieczka po Singapurze pozwala nie tylko zjeść, ale także zrozumieć historię migracji, przenikanie się kultur i współczesnego ducha miasta. Jedzenie uliczne jest tutaj pomnikiem niematerialnego dziedzictwa, a restauracje z gwiazdkami Michelin, rodzinne sklepiki bez szyldów i stylowe kawiarnie tworzą nowe smakowe opowieści, uzupełniając stare tradycje.

Klasyczne danie: hajnański kurczak z ryżem

Hajnański kurczak z ryżem to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań dla turystów. Podawany jest z gotowanym kurczakiem, ciepłym, aromatycznym ryżem, plastrami ogórka i gęstym, ciemnym sosem. Galaretowata skórka na kurczaku jest uznawana za przysmak przez niektórych smakoszy, choć miłośnicy chrupiącej tekstury wybierają smażonego kurczaka. Ryż często zastępuje pełnowartościowy obiad.

W Maxwell Food Centre w dzielnicy chińskiej kiosk Tian Tian Hainanese Chicken Rice zyskał sławę na tle konkurencji; według rankingu ich wersja czasami wyprzedzała dania Gordona Ramsay'ego. Wśród innych znanych miejsc są Pow Sing, Nam Kee i Boon Tong Kee, gdzie oprócz kurczaka i ryżu można spróbować także innych dań chińskiej kuchni domowej.

Krab w ostrym sosie

Krab jest smażony w głębokim tłuszczu w gęstym, skrobiowym sosie, który łączy słodycz, kwaśność i pikantność. Moczenie smażonych bułeczek mantou w tym sosie to odrębna przyjemność. Jeśli ostra papryka nie odpowiada Twojemu gustowi, możesz wybrać kraba z czarnym pieprzem; inne warianty to krab z białym pieprzem, krab z solonym jajkiem, a nawet garnek gliniany z grubym, białym makaronem bihun. Stworzenie kraba w sosie pieprzowym przypisuje się restauracji Roland w Marine Parade, natomiast krab z czarnym pieprzem pojawił się po raz pierwszy w Long Beach Seafood już w 1962 roku; ich filie można znaleźć w całym mieście, w tym w centrum i na lotnisku Changi, gdzie Jumbo Seafood kontynuuje tradycję.

Nasi Padang i kuchnia malajska

Nasi Padang to format posiłku, w którym ryż uzupełniają różnorodne dania, często z mlekiem kokosowym i ostrą papryczką chili. W asortymencie znajdziemy duszoną wołowinę rendang oraz ostry sambal goreng – smażoną mieszankę tofu, tempeh i zielonej fasoli, bogatą w przyprawy. W Kampong Gelam można znaleźć jedną z pierwszych malajskich dzielnic: działają tam dwie popularne restauracje – Sari Ratu i Hajjah Maimunah – przy Jalan Pahang i Jalan Pisang. W szerszym wyborze kuchni malajskiej Singapur oferuje targi Geylang Serai i centra kulinarne na High Road.

Śniadanie i kawiarnie – wpływ imigrantów

Śniadanie w mieście to cała tradycja, w dużej mierze dzięki imigrantom z Hajnanu. W singapurskim śniadaniu podaje się zazwyczaj tostowany chleb z kokosowym dżemem kaya, plasterek masła, jajka na miękko z sosem sojowym i pieprzem, a obok dymiącą kawę kopi lub herbatę. W kawiarniach można znaleźć słowniki terminów wyjaśniające, jak dodawać cukier lub mleko skondensowane. Warto odwiedzić Ya Kun Kaya Toast i Killiney Kopitiam – dwie legendarne sieci, których oryginalne lokale mieszczą się odpowiednio przy China Street i Killiney Road, a śniadanie serwują tam prawie przez cały dzień.

Curry z głowy ryby

To fusion danie narodziło się dzięki próbie indyjskiego szefa kuchni, który chciał przyciągnąć chińską publiczność. Ogromna głowa lucjana rozpływa się w żywnym curry w stylu Kerali i jest podawana z warzywami. Przepis stał się tak popularny, że jest kopiowany na całym świecie i występuje zarówno w chińskich, jak i indyjskich restauracjach. Gwarancją delikatności mięsa są najbardziej soczyste części ryby; gałka oczna często jest uznawana za jedną z najlepszych części. Gdzie spróbować: Samy's Curry na Dempsey Hill od dawna słynie z dań podawanych na liściach bananowca, a ich curry z głowy ryby ma gęstą konsystencję. Można też wybrać kwaśno-ostrą wersję w Na Na Curry, której rodzinna kuchnia peruwiańskich migrantów jest reprezentowana w kilku lokalizacjach.

Laksa nonya

Laksa nonya to koktajl kultur połączonych peranakańskimi korzeniami. To danie, w którym biały makaron ryżowy zanurzony jest w kokosowym bulionie na bazie rempah, a na wierzchu obficie dodaje się owoce morza. Różne lokale twierdzą, że mają autentyczną laksę Katong: 328 Katong Laksa i Janggut Laksa starają się utrzymać poziom, a Sungei Road Laksa przy Jalan Berseh oferuje rzadką porcję przygotowywaną na węglu drzewnym. A jeśli chcesz jeszcze więcej różnorodności, koktajle w lokalnych barach często podkreślają związek między Chinatown a Orchard Road.

Scena koktajlowa

Singapurska scena koktajlowa znacznie się rozwinęła w ostatnich latach. Oprócz klasycznego Singapore Sling w barze Long Bar w hotelu Raffles, goście odkrywają nowe smaki. Nutmeg & Clove na Purvis Street uzupełnia klasyczne koktajle o azjatyckie nuty, Origin Bar w Shangri-La czerpie inspirację z Chinatown i Orchard, a Bar Stories w Kampong Gelam przygotowuje autorskie napoje na zamówienie, uwzględniając życzenia gości.

Roti prata

Roti prata – chrupiąca na zewnątrz i miękka w środku płaska bułka – jest ręcznie wałkowana i smażona na patelni z ghee. W Singapurze do prata dodaje się jajka, cebulę, a także eksperymentuje z serem i grzybami; spotyka się warianty, w których ciasto jest rozciągane do bardzo cienkiej konsystencji, tworząc chrupiące stożki. Ulubione miejsca to Mr and Mrs Moghan's na Joo Chiat Road, Casuarina Curry na Casuarina Road i Springleaf Prata Place z różnorodnością smaków.

Dania wegetariańskie i wegańskie

W mieście wegetarianizm jest zakorzeniony dzięki buddyzmowi, taoizmowi i hinduizmowi, dlatego menu często oferuje dania bezmięsne. Fortune Centre na Bencoolen Street koncentruje się na szerokiej gamie wegetariańskich lokali, a Little India słynie z kuchni indyjskiej z opcjami dla wegan. Wśród miejsc, gdzie można spróbować kreatywnych podejść do kuchni roślinnej, warto wymienić: Whole Earth na Peck Seah Street (Bib Gourmand od Michelin), Warung Ijo na Beach Road i The Living Café w Bukit Timah dla miłośników surowej żywności.

Desery i nietypowe smaki

Durian – sezonowy gość w mieście – pojawia się od czerwca do sierpnia; poza sezonem dostępne są lody w waflu, które kładzie się między kolorowymi chlebkami lub między dwoma cienkimi goframi. Dla miłośników tradycyjnych słodkości – Kuih kuih: Kuih Salat, Ang Ku Kui i Onde Onde – o różnorodnych teksturach i aromatach kokosa, cukru palmowego i pandanu. Desery te uzupełniają krajobraz kulturowy i tworzą żywą paletę smaków.

Ta kulinarna wycieczka po Singapurze może zająć nie jeden dzień: za każdym sklepikiem, centrum kulinarnym czy kawiarnią kryje się mała historia o migracjach, wpływach kulturowych i miłości do jedzenia. Im dłużej zostajesz w mieście, tym bardziej rozumiesz: smak jest tutaj językiem, którym mówi cały naród.

Hiszpania zachwyca różnorodnością krajobrazów, wybrzeży, kuchni, sztuki i przyrody. Poniższe propozycje pomogą zaplanować trasę, wybrać regionalne akcenty i nie przegapić żadnego szczegółu – od ukrytych plaż po wykwintną kuchnię, od sztuki i wina po magiczne zakątki przyrody i starożytne świątynie architektury.

Wybrzeża i ukryte zakątki

Hiszpania ma rozległe wybrzeże o długości 5470 km, co daje realną szansę na znalezienie własnej, wymarzonej plaży i trasy. Ukryte, piaszczyste zatoczki wzdłuż Camí de Cavalls na Menorce, dzikie, żwirowe zatoczki wybrzeża Costa Brava i wietrzne plaże Costa de la Luz w Andaluzji doskonale nadają się zarówno do wypoczynku, jak i aktywnego spędzania czasu. Z kolei w Cabo de Gata (Almería) znajdziesz chronione plaże nudystyczne.

• Menorka – szlak wzdłuż piaszczystych zatoczek Camí de Cavalls.

• Costa Brava – dzikie, żwirowe zatoczki.

• Costa de la Luz (Andaluzja) – wietrzne plaże dla miłośników kitesurfingu.

• Cabo de Gata (Almería) – chronione plaże nudystyczne.

Całkowita długość hiszpańskiego wybrzeża zachęca do nieustannego odkrywania i poszukiwania nowych zakątków przyrody.

Gastronomia – droga do duszy kraju

Kuchnia Hiszpanii jest niezwykle zróżnicowana regionalnie: tapas w Grenadzie, pinchos w Bilbao i San Sebastián, kreatywne restauracje z gwiazdkami Michelin w Katalonii, waleńska paella na wybrzeżu Morza Śródziemnego oraz walory gastronomiczne Cuenki, która w 2023 roku została ogłoszona gastronomiczną stolicą kraju. Aby głębiej poczuć regionalne smaki, warto zapisać się na wycieczki kulinarne pod okiem doświadczonego przewodnika: Devour Tours organizuje takie wyprawy w Barcelonie, Madrycie, Sewilli i San Sebastián; Annie B's Spanish Kitchen prowadzi wspaniałe trasy po barach tapas w prowincji Kadyks. Kulinarne podróże pozwalają nie tylko spróbować dań, ale też lepiej zrozumieć kulturę regionu.

• tapas w Grenadzie;

• pinchos w Bilbao i San Sebastián;

• restauracje z gwiazdkami Michelin w Katalonii;

• waleńska paella na wybrzeżu Morza Śródziemnego;

• walory gastronomiczne Cuenki i okolic.

Wycieczki kulinarne to doskonały sposób, by głębiej zanurzyć się w kulturze regionu i cieszyć się potrawami bez pośpiechu.

Madryt – serce sztuki i nocnego życia

Stolica pełna jest prestiżowych muzeów i galerii, gdzie można podziwiać kluczowe dzieła z różnych epok: grafiki Picassa i Velázqueza, „Panny dworskie” Velázqueza oraz „Saturna pożerającego własne dziecko” Goi w Muzeum Prado. Wśród mniej oczywistych skarbów znajdują się szkice Federico Garcíi Lorki i prace Antonia Tàpiesa. Planuj wizytę z wyprzedzeniem online i odwiedzaj galerie rano, aby zaoszczędzić czas. Po intensywnym dniu – madryckie bary tapas, koktajlowe lounge i nocne kluby, które działają aż do świtu.

Hiszpańskie szlaki winne

La Rioja i Penedès słyną z win i cava, a Andaluzja szczyci się „Trójkątem Jerez” z licznymi degustacjami. Mniej znane, ale warte uwagi regiony to Ribeira Sacra (Galicja), Costers del Segre (Katalonia), El Hierro i Lanzarote na Wyspach Kanaryjskich. Jeśli nie chcesz prowadzić samochodu po degustacjach, możesz skorzystać z pociągów, taksówek lub transferów w ramach zorganizowanych wycieczek – i cieszyć się smakami bez stresu.

Barcelona i Katalonia

Barcelona to ucieleśnienie modernizmu i architektonicznego przełomu z końca XIX i początku XX wieku. Spacer z przewodnikiem-architektem pozwala dostrzec arcydzieła Gaudíego: Dom Batlló, Park Güell, Dom Vicens i inne. Jednak w Katalonii w szczytowych okresach istnieje ryzyko nadmiernej turystyki, dlatego planuj wizyty poza sezonem i w weekendy, wybieraj licencjonowane hotele i odkrywaj region poza Barceloną.

Galicja – zielona, północno-zachodnia magia

Galicyjskie drogi prowadzą do Santiago de Compostela i wzdłuż malowniczej linii brzegowej do Illas Cíes i Costa da Morte. Latem jest tu ciepło, a czerwiec i wrzesień są spokojniejsze; nie zapomnij parasola – zmienna pogoda na północy wymaga przygotowania.

Estremadura i ukryte skarby

Najmniej odwiedzanym, ale niezwykle bogatym regionem jest Estremadura: odosobnione doliny Jerte, Ambroz i La Vera, domy z muru pruskiego, góry i kwitnące wiśnie tworzą wyjątkowy urok. Park Narodowy Monfragüe (180 km²) od marca do października jest idealny do obserwacji ptaków. Znajdują się tu także historyczne miasta: Cáceres, Trujillo i Mérida z rzymskimi ruinami.

Camino de Santiago i alternatywy

Camino Francés to legendarny szlak, ale można wybrać północną drogę Norte (600 km) wzdłuż wybrzeża i kontynentalnych przestrzeni lub Primitivo, które zaczyna się w Oviedo i jest uznawane za pierwotną trasę króla Alfonsa II. Optymalnym pomysłem jest połączenie dwóch wariantów: Norte do Oviedo, a następnie kontynuacja Primitivo.

Mauretańska architektura Andaluzji

Mauretańska architektura pozostawia niezatarte wrażenie: Alhambra w Grenadzie, Meczet-Katedra w Kordobie i Królewski Alkazar w Sewilli to szczyty kulturowej palety regionu. Odkrywaj mniej znane trasy, np. Szlak Kalifatu między Kordobą a Grenadą, a także udaj się do Almeríi i Malagi dla alkazarów i meczetów. W archaicznych krajobrazach Araceny (Huelva) ukryte są rzadkie meczety z epoki mauretańskiej.

Szlaki piesze i sezonowość

Szlaki piesze są dostępne przez cały rok dzięki zróżnicowanemu klimatowi: Sierra Nevada i północ Hiszpanii oferują trasy dla każdego poziomu zaawansowania. Na obszarze kontynentalnym – Balkandaria, Camino dos Faros w Galicji – znajdziesz szlaki o długości setek kilometrów, a przylądek Cabo de Gata odkrywa skaliste widoki i imponujące wysokości. Najlepszy czas na wędrówki w północnej Andaluzji to czerwiec–wrzesień; marzec–czerwiec i wrzesień–październik są odpowiednie dla całej Andaluzji.

Białe wioski i aromat oliwek

Białe wioski Andaluzji, rozrzucone po prowincji Kadyks i dolinach Alpujarras, oczarowują jasną architekturą i spokojnymi szlakami pieszymi. Spacery szlakiem GR7 we wschodnich Alpujarras oraz wizyta w Sierra de Grazalema przenoszą w atmosferę mauretańskiego romantyzmu. Warto też poznać kulturę oliwną: centralna Andaluzja, okolice Priego de Córdoba i Sierra Subbética to centra degustacji i wycieczek po gajach oliwnych.

Wyspy Kanaryjskie

Wyspy Kanaryjskie to cały archipelag ośmiu wysp z wulkanicznymi plażami i sosnowymi lasami. Można tu zdobyć najwyższy punkt kraju – Teide (3715 m) i wybrać trasę przez jedną lub kilka wysp. Jeśli trudno wybrać, nasz przewodnik po Wyspach Kanaryjskich pomoże ułożyć idealną trasę.

Przyroda i dzika fauna

W Hiszpanii zachowały się rzadkie gatunki: ryś iberyjski, niedźwiedź brunatny kantabryjski i orzeł przedni; w Sierra de Andújar można spróbować zobaczyć rysia, a w Somiedo – niedźwiedzia brunatnego. Północne wybrzeże to jedno z najlepszych miejsc do surfingu i poznawania lokalnej kultury cydru. Wyspy Kanaryjskie stawiają na zrównoważoną turystykę: zakaz jednorazowego plastiku od 2021 roku, agroturystyka i udział w sprzątaniu plaż oraz rzemiośle.

Walencja – rytm nowoczesnego miasta i morza

Walencja łączy rozwój miejski z bogatym życiem kulturalnym: rynki, Miasto Sztuki i Nauki oraz wybrzeże El Cabanyal. Festiwal Las Fallas przyciąga tłumy w marcu, ale podróż do tego miasta jest interesująca także w miesiącach jesiennych lub zimowych – każda pora roku daje wyjątkowe wrażenia. W Walencji spotykają się nowoczesne budynki i agroturystyka – to idealna baza dla nietypowych noclegów.

Podsumowanie i praktyczne wskazówki

Takie trasy – od centrów kultury po dzikie zakątki przyrody, od kulinarnych arcydzieł po starożytne katedry – czynią Hiszpanię barwną i wielowymiarową. W każdym regionie można znaleźć swój własny rytm podróży i swoje idealne miejsce na tle bogatej historii i nowoczesnego nastroju kraju.

Bezpieczeństwo i planowanie

Pamiętaj: w poważnych przypadkach lepiej skonsultować się ze specjalistą i przestrzegać zasad bezpieczeństwa: dobieraj trasę do swojego poziomu zaawansowania, korzystaj z usług licencjonowanych przewodników i solidnego ubezpieczenia, a także uwzględniaj lokalne przepisy i warunki klimatyczne.

Cilento – region, który rzadko wychodzi z cienia Neapolu i wybrzeża Amalfitańskiego, ale to właśnie tutaj można znaleźć spokój, a poza utartymi szlakami – zaskakujące skarby przyrody i kultury. Znajduje się tu 80 miast, działa park narodowy i rozsiane są stanowiska archeologiczne, a głównymi perełkami są greckie Paestum oraz rozległa panorama wzgórz, gór i linii brzegowej. Mieszkańcy regionu słyną z wyjątkowego stylu życia i kuchni, która – jak zapewniają lokalni kucharze i naukowcy – może przedłużać życie. Populacja Cilento przekracza 278 tysięcy osób, a około 40 na milion mieszkańców regionu ma ponad 90 lat – to wskaźnik, który wyróżnia Cilento pod względem długowieczności we Włoszech. Kuchnia śródziemnomorska zachowuje tu swoje charakterystyczne cechy: chleb i makaron pozostają podstawą diety, obok roślin strączkowych, świeżych owoców i warzyw uprawianych w nasłonecznionych ogrodach.

Jak dojechać i jak podróżować po regionie: wygoda i logistyka

Najbliższym lotniskiem jest Salerno-Costa d’Amalfi, położone niedaleko Salerno. Międzynarodowe lotnisko Neapol-Capodichino znajduje się około dwóch godzin jazdy, w zależności od tego, w którą część regionu się udajesz. Najwygodniej zwiedzać Cilento samochodem – komunikacja publiczna w głąb regionu jest ograniczona. W Vallo di Diano działa kilka stacji kolejowych, ale często są nieczynne; najbliższa to Battipaglia, skąd koleje państwowe wysyłają autobusy zastępcze do Neapolu. Dostępne są również połączenia między Salerno a Pertosą za pośrednictwem firmy autobusowej SITA Sud. Jeśli chodzi o nocleg – na szczycie wzgórza znajdziesz agroturystyczne gospodarstwo ekologiczne, gdzie gotują sezonowe dania z lokalnych produktów i przyjmują gości z dala od miejskiego zgiełku. Dla aktywnych wypoczynku polecamy hotele w nadmorskich miejscowościach Ascea, Palinuro lub Marina di Camerota – zapewniają bliskość plaży i możliwość aktywnego spędzania czasu na wodzie i lądzie.

Zanurzenie w najwspanialszych zabytkach i kulturze Cilento: podróż w przeszłość

Podróż w przeszłość zaczyna się od Paestum – jednego z największych otwartych parków archeologicznych w regionie i najlepiej zachowanego przykładu starożytnego greckiego miasta na tej ziemi. Na wschodzie wybrzeża znajdują się trzy zespoły świątynne: dwie świątynie Hery i mniejsza świątynia Ateny, wszystkie pochodzą z V wieku p.n.e. i są utrzymane w stylu doryckim. W parku rozrzucone są ruiny rzymskiego amfiteatru, term i domów, a sama przestrzeń zachwyca otwartością i kameralnym charakterem, którego często brakuje w dużych centrach turystycznych, takich jak Pompeje. Latem zwiedzanie parku warto zacząć wcześnie rano, aby uniknąć upału, a następnie udać się do krytego muzeum, gdzie można zobaczyć eksponaty takie jak Grobowiec Nurkującego. W drodze do Battipaglia warto zatrzymać się na degustację w lokalnej serowarni: spróbuj mozzarelli z mleka bawolego z certyfikatem DOP oraz innych serowych specjałów, a do nich – domowych dżemów i marmolad z lokalnych produktów.

Nie mniej imponująca jest Certosa di San Lorenzo w Paduli – największy na Europę klasztor kartuzów, założony w 1306 roku. Dziś można tu spacerować po Chiostro Grande – monumentalnym kompleksie o wymiarach 104 na 149 metrów, którego budowa trwała niemal dwa stulecia. Z klasztoru rozpościera się widok na miasto Padula, wznoszące się na wzgórzu i dominujące nad kartuzją. W okolicy znajduje się Prowincjonalne Muzeum Archeologiczne Zachodniej Lukonii, które przechowuje kolekcję grobowców, waz i przedmiotów sztuki pogrzebowej z całego Vallo di Diano, obejmującą okres od X wieku p.n.e. do VI wieku n.e.

Kuchnia śródziemnomorska Cilento: smakowy eliksir długowieczności

Jedzenie w Cilento uchodzi za niemal eliksir długowieczności. Według amerykańskiego fizjologa Ansela Keysa, który poświęcił wiele czasu na badanie lokalnej żywności, dieta śródziemnomorska to tutaj nie tylko sposób odżywiania, ale styl życia. Mieszkańcy wybierają produkty według dostępności i zachowują równowagę między smakiem a korzyściami zdrowotnymi. W menu regionu szczególne miejsce zajmuje pasta, np. fusilli cilentani – ręcznie robione, podawane z mięsnym sosem lub warzywami – pomidorami, cukinią i bakłażanami. Koniecznie spróbuj białych karczochów z Pertosy – w każdej postaci: jako dodatek, sałatka czy część pasty. Wędliny też są w cenie: suszone pikantne kiełbasy i soppressata di Gioia, a także produkty mleczne – mozzarella i ricotta di bufala, oraz szeroki asortyment serów, jak caciocavallo. Nie zapomnij dodać do potraw lokalnych dżemów i marmolad z białych fig z certyfikatem DOP Cilento – najsłodszych fig we Włoszech. Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia jest używana powszechnie, a przyprawy i zioła dodawane są według uznania. Szczególnym akcentem jest proszek crusco – mielona lokalna papryka, którą posypuje się dania warzywne. Rozmaryn pozostaje kluczowym składnikiem potraw mięsnych i ziemniaków – uznawany jest za sprzymierzeńca długowieczności. W 2010 roku dieta śródziemnomorska została wpisana przez UNESCO na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego, a Cilento to doskonałe miejsce, by zrozumieć jej znaczenie.

Jaskinie Pertosa-Auletta: podziemna magia regionu

Jedną z najbardziej niezwykłych atrakcji regionu są Jaskinie Pertosa-Auletta – jedyne miejsce we Włoszech, gdzie można odbyć rejs łodzią po podziemnej rzece. Ciemne sale wyglądają jak dekoracje z filmów grozy, ale kolorowe oświetlenie dodaje im magii. Przewodnik prowadzi łódką do brzegu, skąd zaczyna się szlak pieszy wśród tysięcy stalaktytów i stalagmitów, a po drodze można zobaczyć szczątki cywilizacji sprzed około 4000 lat. Pamiętaj o ciepłym ubraniu – temperatura w jaskiniach jest niższa niż na zewnątrz, a podłoże może być śliskie.

Piaszczyste plaże i krystalicznie czyste morze Cilento

Linia brzegowa regionu rozciąga się na około 100 kilometrów wzdłuż zatok Salerno i Policastro – znajduje się tu 16 miast i wiele wiosek, gdzie można przyjemnie spędzić czas bez tłumów. Dla miłośników piaszczystych plaż polecamy Agropoli i Marina di Ascea – złocisty piasek i place zabaw dla dzieci. Na południe czeka Punta Licosa – krystalicznie czysta woda, biały piasek i dzika śródziemnomorska roślinność; niegdyś ziemia ta uchodziła za dom mitycznych syren. Dalej droga wzdłuż wybrzeża wiedzie do Acciaroli – uroczej wioski, gdzie Ernest Hemingway czerpał inspirację do powieści Stary człowiek i morze. Znajduje się tu również stanowisko archeologiczne Velia i ruiny starożytnego miasta Elea – miejsce narodzin greckiego filozofa Parmenidesa. Nie przegap okazji, by zobaczyć przyrodnicze piękno chronionych plaż – Santa Maria di Castellabate oraz Costa dell'Infresca i della Masseta, a także morskie groty na wybrzeżach Palinuro i Marina di Camerota.